Trouwdag dus……
(ik heb geprobeerd het er leuk uit te laten zien, maar het programma blijft de foto’s en tekst door elkaar laten lopen…en na 2,5 uur……laat ik het er maar bij!!!)
De avond van te voren zijn we met Leony en Peter (Moudette haar ouders), Mien en Wim (Joris zijn ouders), Thomas en Mira (Joris zijn broer met zijn vriendin) en Liza en Felix (onze vrienden) naar het Lone Pine hotel vertrokken, of beter gezegd…iedereen was er al, en toen kwamen wij uiteindelijk aan….
We hadden bedacht om lekker te gaan uit eten in Batu Ferringhi. De plaats waar het hotel ligt is dé badplaats van Penang dus genoeg leuke restaurantjes. Helaas begon het te regenen, en hoe langer we dachten over waar naar toe te gaan, hoe harder het ging regenen. We besloten dus maar in het hotel samen te eten, en dat was erg lekker en gezellig. Na nog wat geklets te hebben en de avondmarkt bezocht te hebben, ging iedereen naar bed. Wij eigenlijk ook, totdat we bedachten dat we eigenlijk geen benzine meer in de auto hadden, terwijl we morgenvroeg wel onze auto wilden gebruiken, toch nog maar even snel gaan tanken, en daarna lekker naar bed.
Voor ’s morgens hadden we voor iedereen een klein zakje gemaakt met een sapje, een appeltje en een sultanakoekje. We hadden namelijk bedacht dat het leuker was met zijn allen ná de registratie te ontbijten, dan ervoor. Helaas waren we ons eigen zakje vergeten…..Gelukkig hebben we een fijne familie en was men zo vriendelijk met ons hun zakje te delen……..!
Voor vertrek, voor het hotel
Met een half volle maag (voor sommigen kwart vol) dus op weg naar de registratie. We hadden ons laten vertellen dat bij de registratie het ‘wie het eerst komt, wie het eerst maalt’-principe goldt, dus toen iedereen nog aan moest komen met de auto, ging Joris al even vooruit om het nummertje te trekken. Met de mededeling we zijn nummer 4 kwam hij weer terug. Dat kon nog wel even dus we liepen maar wat rustig naar de betreffende etage. Daar bleek ons nummer al aan de beurt te zijn!
Maar het bleek ook dat het anders was dan wij dachten. Wij dachten meteen het trouwkamertje in te mogen, maar dat was dus niet waar. Wederom werden al onze papieren gechecked, dubbel gecheked en dan nog eens voor de zekerheid een keer extra gechecked. We hebben ongeveer 8 handtekeningen gezet, en toen mochten we dus gaan wachten om in het trouwkamertje te mogen gaan (en daar wederom 2 handtekeningen te zetten)
Check, check and dubble check…
Het trouwkamertje….. 
"Willen jullie echt wel?"
"Ja wij willen echt wat u net heeft opgelezen en wat wij dénken verstaan te hebben"
En toen waren we dus officieel getrouwd! Maar het voelde nog helemaal niet zo. Het is niet gebruikelijk om naar het stadhuis te gaan in je trouwkleren, vandaar dat we er dus ook maar gewoon netjes uitzien. Géén ring, géén jurk dus een erg onwerkelijk gevoel. Sterker nog, in Maleisië behoudt je gewoon je eigen naam, ik ben dus officieel gezien nog steeds Moudette Snackers! Hetgeen wat wel erg bijdroeg aan het “het is een bijzondere dag” waren de videograaf en de 3 fotografen die om ons heen liepen! We hadden een vriend gevraagd foto’s te maken, maar de videograaf had ook nog 2 assistent fotografen bij zich. We weten nu dus hoe het is om paparazzi om je heen te hebben….
Affijn, na onze handtekeningen en het officiele gedeelte op naar het hotel, waar we met zijn allen lekker ontbeten hebben. Ik ging daarna terug naar ons eigen appartement, en Joris bleef bij het hotel.
Nadat we ons beiden omgekleed hadden en ik ook opgemaakt was kon Joris mij op komen halen. Hij moest dus van het hotel vertrekken naar het appartement en voor die gelegenheid hadden onze vrienden wel een heel speciaal kado geregeld: de enige Rolls Roys die er in Penang rondrijdt!!!!! Een mooie anekdote is dat men de eigenaar had gebeld omdat de keizer van Japan naar Penang kwam, maar de eigenaar wilde de auto niet beschikbaar stellen voor de keizer, omdat de Japanners niet echt aardig zijn geweest in het verleden. Schijnbaar hebben de Hollanders het goed gedaan, want wij mochten er dus wel in!!!
Hij heet ‘Silver Cloud III’ en is al meer dan 60 jaar oud!
Elkaar even diep in de ogen kijken op de trap van Belissa Court…….
Vervolgens in de Rolls terug naar het hotel, waar we tijd hadden om foto’s te maken en lekker te lunchen met z’n allen. Op het strand begon het al wat harder te waaien, maar dat doet het wel vaker in Penang, dus we maken ons geen zorgen. Alles was al ver klaargezet, en zag er heel gaaf uit.
Bijna af….nog de loper en de bloemen 
Klaar! Vanaf hier heb ik uitzicht op de zee….
Op het strand, met een waarschuwend vingertje….
Continue reading →
.
